Τη χαρακτηριστική, ανέµελη διάθεση των Aussies, όπως αποκαλούν οι Αµερικάνοι τους Αυστραλούς, εγκατέστησε ο Antony Todd στο καινούργιο διαµέρισµά του, ανάµεσα στις trendy γκαλερί του Chelsea και τις αποβάθρες στη δυτική πλευρά του Μανχάταν.

 Για την πολυπραγµοσύνη του Antony Todd η ετικέτα interior designer είναι ασφυκτική. Γεννηµένος και µεγαλωµένος στην πολυπολιτισµική Μελβούρνη, τελειώνοντας το λύκειο είχε ήδη ανακατευτεί µε µουσική, σχέδιο και ψυχολογία. Στη συνέχεια ρίχτηκε στην επιµέλεια και την παραγωγή θεατρικών παραστάσεων, που τον οδήγησαν µέχρι το φεστιβάλ του Σπολέτο, στην Ιταλία. Το 1992 ένα ταξίδι τον προσγείωσε στη Νέα Υόρκη και έκτοτε δεν την εγκατέλειψε ποτέ. Ξεκίνησε την καριέρα του ως events και floral designer, την οποία στη συνέχεια επέκτεινε στο σχεδιασµό επίπλων και αντικειµένων. Σήµερα στους πελάτες του συγκαταλέγονται οι οίκοι chanel και Βulgari ακόµα και οργανισµοί όπως το Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης και η Υπηρεσία Τουρισµού του Μονακό. 

 O Antony Todd από καιρό έψαχνε ένα χώρο όπου θα ηρεµούσε από τις επαγγελµατικές υποχρεώσεις, και τελικά βρήκε αυτό που ζητούσε σε ένα ψηλοτάβανο διαµέρισµα, σε ένα κτίριο του ’30, που αρχικά ήταν πιεστήριο εφηµερίδων. «Το κτίριο έπρεπε να αντέχει το βάρος των εκτυπωτικών µηχανηµάτων και γι’ αυτό διαθέτει πατώµατα πάχους ενός µέτρου, που αποµονώνουν το σπίτι από πιθανούς θορύβους γειτόνων», δηλώνει.

«Το living room ήταν µια µεγάλη ενιαία επιφάνεια σε σχήµα L, µέσα στην οποία βρισκόταν και η κουζίνα. Μοίρασα το χώρο σε τραπεζαρία και καθιστικό από τη µια και βιβλιοθήκη και TV area από την άλλη, δηµιουργώντας την αίσθηση δύο ξεχωριστών δωµατίων. Έκλεισα επίσης την κουζίνα, η οποία επικοινωνεί µε τον υπόλοιπο χώρο µέσα από ορθογώνια ανοίγµατα τα οποία είναι στις ίδιες διαστάσεις µε τα εξωτερικά παράθυρα του living, ώστε να υπάρχει αναλογία. Στη συνέχεια έντυσα όλο το χώρο της κουζίνας µε χειροποίητο βαθύ σκούρο µπλε πλακάκι. Μου αρέσει πολύ να καλώ κόσµο σε καθιστό δείπνο, αλλά φιλοξενώ συχνά και buffet diners ακόµη και 30 ατόµων, οπότε ανεβάζω από την αποθήκη τις dinner party καρέκλες που σχεδίασα ο ίδιος».

Η αγάπη του σχεδιαστή για τα ταξίδια είναι έκδηλη στο διαµέρισµα. Κάθε φορά υποκύπτει στον πειρασµό κάποιου επίπλου και επιστρέφει µαζί του: ηµιστρόγγυλος καναπές και τραπεζάκι από ορυκτό κρύσταλλο από τη Βηρυτό, χρυσοποίκιλτη κονσόλα 18ου αιώνα από την Ιταλία, µπερζέρες 19ου αιώνα και 50s πολυθρόνες Royere από τη Γαλλία, τραπεζαρία βελανιδιάς από το Βέλγιο, day bed 19ου αιώνα από την Πορτογαλία, εβένινο τραπεζάκι 19ου αιώνα από τη Συρία. Ο τρόπος µε τον οποίο συνδυάζει τα χρώµατα και τις φόρµες τους, αποδεικνύει το εξαιρετικό ταλέντο του, το οποίο αποτυπώνεται και στη φλεγµατικότητα µε την οποία υποδέχεται τους φίλους του στο σπίτι. Επειδή το διαµέρισµα διαθέτει µόνο µια κρεβατοκάµαρα, ο Antony Todd σεβάστηκε το νεοϋορκέζικο κανόνα ότι στο Μανχάταν είσαι τυχερός αν έχεις καναπέ να κοιµηθείς. Άλλαξε, λοιπόν, µαξιλάρια στον ’70s καναπέ που ανακάλυψε στο Κονέκτικατ και τον τοποθέτησε στο σαλόνι, καλύπτοντας τις ανάγκες φιλοξενίας. «Έγινε αναπαυτικότατος και εγγυάται βαθύ ύπνο», λέει µε χαρακτηριστική αυστραλέζικη αλεγκρία.