Ελληνίδα ετών δέκα!
04.03.2010 Ελληνίδα ετών δέκα!Συμβαίνουν μερικά πράγματα στη ζωή απλώς για να σου βεβαιώνουν την αδιόρατη αίσθησή σου πως υπήρχαν πάντα μέσα σου, δίπλα σου, πλανιόνταν ανέκαθεν σαν σωματίδια διάφανα στον αέρα που ανέπνεες από παιδί. Έχω την εντύπωση πως η πρώτη πραγματικά ευτυχισμένη στιγμή στην παιδική μου ζωή ήταν όταν άνοιξα τυχαία στον προθάλαμο κάποιας –μαντάμ Πελαζί– μοδίστρας της εποχής, περιμένοντας στωικά την πρόβα της μητέρας μου, την πρώτη Vogue της ζωής μου. Αντιλήφθηκα αμέσως γιατί ο Θεός με είχε προικίσει με το προνόμιο του θηλυκού γένους και με αστραπιαίες διαδικασίες στο μυαλό μου ολοκληρώθηκε η μετέπειτα πορεία μου ως μικρομέγαλη. Νομίζω ότι υπηρετώ πιστά τη μόδα και τα περιοδικά από πάντα –ή τέλος πάντων ξεκάθαρα και συνειδητά από τα 6-7 μου χρόνια– αφού τουλάχιστον έτσι πιστοποιούν οι κρυφές μου σημειώσεις - άτυπα ημερολόγια, οι collection μου σε σχέδια μόδας, τα αποκόμματα τριακονταετίας από μουσειακά πλέον περιοδικά. Νομίζω πως από καταβολής του εαυτού μου είχα τη διαστροφή πως το «αδύνατο είναι εφικτό», απόλυτα εφικτό μάλιστα όταν είσαι Ελληνίδα, και είχα συνείδηση των δυσκολιών που έπονται αυτού. Αλλά, ήμουν αποφασισμένη. Με όλες τις τραυματικές αλλά και συγχρόνως υπέροχες, ανατρεπτικές και ανατριχιαστικές εμπειρίες μου από το κυνήγι του χαμένου θησαυρού της ελληνικής μόδας, η περιπετειώδης διαδρομή κατέληξε για πάντα στον ένα και μοναδικό της σταθμό: Η Vogue ήρθε στη ζωή μου και πάλι ξαφνικά, όπως τότε που παιδί ακόμη την είχα πρωτοξεφυλλίσει, στην πιο οριακή στιγμή της γυναικείας μου και ώριμης πλέον ζωής.
Δεν είμαι λάτρης των γενεθλίων και των επετείων –μάλλον βγαίνει στη επιφάνεια μια λανθάνουσα κατάθλιψη– όμως τα γενέθλια των παιδιών μου είναι τα μόνα που με ταράζουν και με αναζωογονούν σε ουσία, βάθος, συναίσθημα. Η Vogue είναι το τέταρτο παιδί μου, μια ιδέα, ένα όραμα, μια απίθανη περιπέτεια στην Ελλάδα, ένα μεγαλειώδες ταξίδι στην Α’ θέση, στο δέκατο χρόνο της, πια, φέτος. Ζώντας τις παροιμιώδεις δυσκολίες και πολυπλοκότητες αυτής της ελληνικής εκδοτικής δημιουργίας από τη σύλληψη και την προετοιμασία της αλλά ακόμη περισσότερο από τη στιγμή που συμπορεύτηκα, πείστηκα για πάντα πως η Vogue –και θα επιμένω να το λέω σθεναρά– είναι ολόκληρη ιδεολογία, ιδιαίτερη κουλτούρα και στην ουσία στάση ζωής και αιώνιας έμπνευσης για συνεχή βελτίωση της ποιότητάς μας. Η δίνη που με συνεπήρε, η ευλαβική μελέτη της από επαγγελματική διαστροφή και μόνο πριν από είκοσι χρόνια, με κράτησε δέσμια μέχρι τώρα με τα πιο ανατρεπτικά δεσμά. Από την κοπέλα (τη στυλίστρια-σχεδιάστρια) που πίστευε πως θα κατακτούσε το Μανχάταν και ονειροπολεί στο Metropolitan Museum υπό το βλέμμα της «μαμάς» Vogue, έχει περάσει μια εικοσαετία μέχρι τώρα, η οποία επισφράγισε αυτό που φαινόταν ακατόρθωτο το 1990.
Η ελληνική Vogue, δέκα χρόνια τώρα, έχω την εντύπωση πως ζει μέσα στο ίδιο όνειρο, στο όνειρο του ακατόρθωτου, σε μια ισοπεδωμένη συχνά ελληνική καθημερινότητα και ιλαροτραγωδία κοινωνικών φαινομένων. Κι όμως, συνωμοτικά κόβει το νήμα της μετριότητας και φέρνει το ελπιδοφόρο μήνυμα πως κερδίζει τελικά το ποιοτικό, το ευγενές, αυτό που οι ειδήμονες ονομάζουν «εκλεκτό».
Ευχαριστώ για τα δέκα αυτά χρόνια όλους τους πολύτιμους συνεργάτες που δούλεψαν με αυταπάρνηση για την «ανύψωση του ανώτερου» σ’ αυτό το περιοδικό, που δεν είναι απλώς η «Βίβλος της Μόδας» όπως έχει επικρατήσει να λέγεται, ευχαριστώ τις χιλιάδες Ελληνίδες που αγάπησαν τόσο πολύ τη Vogue Hellas που την έκαναν τη δική τους Βίβλο στο συνεχή πόλεμο υπέρ της ποιότητας.
Δέκα απολαυστικά χρόνια Vogue Hellas θα περάσουν σαν φιλμ μικρού μήκους μέσα από αυτό το μοναδικό τεύχος. Απολαύστε το!
