Σε μια από τις πιο παραγωγικές φάσεις της καριέρας του, ο Γιάννης Στάνκογλου περνάει με άνεση από ρόλο σε ρόλο,  και νιώθει  πλήρης καλλιτεχνικά, παρά τις δυσκολίες. 

Στο Τανγκό των Χριστουγέννων, την ταινία του Νίκου Κουτελιδάκη που βασίστηκε στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Γιάννη Ξανθούλη, είναι ο Στέφανος Καραμανίδης, υπολοχαγός σε στρατόπεδο του Έβρου τη δεκαετία του ’70, άνθρωπος κλειστός, μοναχικός και σιωπηλός, ο οποίος ποθεί τη σύζυγο του συνταγματάρχη και ζητάει από έναν φαντάρο να του μάθει τανγκό για να τη χορέψει στη χριστουγεννιάτικη γιορτή. ΣτοA Steady Rain (Ατέλειωτη Βροχή), έργο του Κιθ Χαφ που παίζεται στο θέατρο Ροές σε σκηνοθεσία Αντώνη Καφετζόπουλου, είναι ένας αστυνομικός στο σύγχρονο Σικάγο, που προσπαθεί να βοηθήσει τον αδελφικό του φίλο και συνάδελφο αλλά ερωτεύεται τη γυναίκα του. Στο  Τρίτο Στεφάνι, τη θεατρική διασκευή του βιβλίου του Κώστα Ταχτσή, που ξεκίνησε στην Αθήνα από το Εθνικό, επαναλήφθηκε στο Παλλάς και παίζεται τώρα στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, είναι ο Δημήτρης, ο μικρός γιος της Εκάβης, που μεγαλώνει χωρίς τη μητέρα του με πολλές περιπέτειες. 

Απέναντί μου είναι ο Γιάννης Στάνκογλου, ευδιάθετος αν και κουρασμένος πατέρας, που μετά από λίγες ώρες ύπνου ξύπνησε νωρίς για να πάει την κόρη του στον παιδικό σταθμό. «Η μικρή είναι το επίκεντρο της ζωής μου», λέει με μάτια που ακτινοβολούν, και παραγγέλνει λουίζα γιατί έχει ήδη πιει έναν καφέ. «Είναι δυόμισι ετών και κάνω τα πάντα για να της δίνω χρόνο, ακόμα κι αν είμαι πτώμα. Όταν δεν έχω γυρίσματα ή θέατρο, είμαι μαζί της όλη μέρα. Βγαίνουμε έξω και κάνουμε ό,τι δεν προλαβαίνουμε τις υπόλοιπες μέρες – λούνα παρκ, βόλτες στα μαγαζιά, παιχνίδια, διάβασμα το βράδυ στο σπίτι, οτιδήποτε». 

Στην προηγούμενη συνέντευξή μας είχε μόλις τελειώσει τα γυρίσματα για το τηλεοπτικό Νησί στην Κρήτη, και ετοιμαζόταν να φύγει πάλι από την Αθήνα για τα γυρίσματα του Τανγκό των Χριστουγέννων, κοντά στην πατρίδα του, τον Έβρο. «Ήταν ωραία να βρίσκομαι στον τόπο μου για μια ταινία», λέει. «Έμενα στο σπίτι της γιαγιάς μου και πήγαινα το πρωί για γύρισμα στην Καρωτή, που είναι δίπλα, στο Διδυμότειχο. Όπως την εποχή που ήμουνα εκεί φαντάρος. Οι γονείς μου επέστρεψαν στην περιοχή πριν από μια πενταετία και μου στέλνουν τακτικά στην Αθήνα ό,τι βγάζει ο μπαχτσές! Είναι ένας τόπος που θα έπρεπε να σφύζει από ζωή, νομίζω όμως ότι η πολιτεία τον έχει εγκαταλείψει εδώ και χρόνια. Και τώρα, βέβαια, τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα».

Σε επαγγελματικό επίπεδο, παρά την κρίση που πλήττει και το δικό του χώρο, η καριέρα του είναι σε πλήρη άνθηση. «Χτυπάω συνέχεια ξύλο!» λέει, σχολιάζοντας την τύχη του να έχει αλλεπάλληλες ενδιαφέρουσες προτάσεις. «Πάνε 12-13 χρόνια από τότε που ξεκίνησα να παίζω, και τώρα νιώθω λίγο ότι πάτησα στα πόδια μου. Καλλιτεχνικά είμαι ικανοποιημένος, βέβαια, οικονομικά ακόμα ψάχνομαι… Δουλεύω μεν συνέχεια, αλλά εκκρεμούν ας πούμε πληρωμές. Από την άλλη, δεν αρκεί να κάνεις εσύ πράγματα, ενώ οι γύρω σου περνάνε δύσκολα. Σε επηρεάζει θέλοντας και μη». Η εκτίμησή του για την πορεία των πραγμάτων δεν είναι αισιόδοξη. «Γιατί πιστεύω ότι θα μπορούσε ήδη να έχει γίνει κάτι, αλλά δεν έχει γίνει», εξηγεί. «Δυστυχώς, μας έχουν αλλάξει την ψυχολογία, κι αυτό είναι το χειρότερο. Φοβάμαι ότι θα έρθουν ακόμα μεγαλύτερες δυσκολίες. Ελπίζω τότε, τουλάχιστον, να γυρίσουμε εκεί που πήραμε το δρόμο στραβά, εκεί που χάσαμε ευκαιρίες οι οποίες θα μπορούσαν να μας είχαν εξελίξει, πίσω στα λάθη κατά κάποιο τρόπο, για να μην τα ξανακάνουμε. Δεν ξέρω αν μαθαίνει εύκολα ο Έλληνας. Αν κρίνω από τον εαυτό μου και τους φίλους μου, λέω πως ναι. Όλοι θέλουμε να ζούμε σε μια καλύτερη χώρα, με αξιοκρατία. Ας ελπίσουμε ότι θα γίνει». Έχει πάντως μεγάλο ρεύμα στο γυναικείο πληθυσμό, επισημαίνω για να ελαφρύνει λίγο η ατμόσφαιρα. «Ναι», παραδέχεται. «Το εισπράττω αυτό τελευταία, μετά το Νησί, με το Τανγκό…  Περισσότερο όμως μου αρέσει να ακούω για τη δουλειά μου, όχι για μένα. Είναι προτιμότερο, με φέρνει σε μια ισορροπία, γιατί ντρέπομαι κιόλας. Δεν κοκκινίζω, αλλά ντρέπομαι». Πάρης Κορμαρής. Photo: Λευτέρης Σιαράπης, Κύνθια Κυνδελή.