Δέκα µέτρα κάτω από την κορυφή ενός λόφου στην Αίγινα, ο Κώστας Βαρώτσος και η Νέλλη Σφακιανάκη επέλεξαν να χτίσουν το ωραιότερο «υπόστεγο» της επικράτειας, και να µετακοµίσουν µόνιµα στο δικό τους παράδεισο. 

Η µόνη έκφραση που ανταποκρίνεται σ’ αυτό που βλέπει ο επισκέπτης, καθώς µπαίνει από τη βαριά σιδερένια πόρτα του κήπου, είναι µία: «Δεν υπάρχει». Έκφραση του συρµού µεν, αλλά µοναδική για να περιγράψει τη συγκεκριµένη κατοικία. Αυτό το σπίτι δεν έχει τοίχους! Καταργήθηκαν ύστερα από απόφαση της Νέλλης Σφακιανάκη και του Κώστα Βαρώτσου, και στη θέση τους µπήκε η διαφάνεια. Το µακρόστενο «κουτί» που δεσπόζει στον γκρίζο βράχο, περιµετρικά έχει µεγάλες τζαµαρίες και συνδιαλέγεται µε ολόκληρο το τοπίο – µε το βουνό, µε τα ξερονήσια του Αργοσαρωνικού, µε τον Πόρο, τη Μονή, µε την πόλη της Αίγινας. Κι όταν οι τζαµαρίες µαζεύονται συρταρωτά, µετατρέπουν το σπίτι σε ένα ανοιχτό πανταχόθεν υπόστεγο.

Η Νέλλη Σφακιανάκη ήταν γοητευµένη από παιδί µε την αρχιτεκτονική. Λογικό από µιαν άποψη, αφού ο πατέρας της είναι πολιτικός µηχανικός. Τα πρώτα κτίσµατα που την κέρδισαν ήταν το σχολείο της, το Κολλέγιο, και ιδιαίτερα το θέατρό του, καθώς και ένα σπίτι στην Κηφισιά, γωνία Κασσαβέτη και Αυξεντίου, πολύ µοντέρνο, χτισµένο µε εµφανή υλικά. «Δεν υπάρχει άλλο επάγγελµα για µένα εκτός της αρχιτέκτονος» είπε τελειώνοντας το σχολείο, και έφυγε για σπουδές στο Λονδίνο. Φοιτήτρια ακόµη, ανέλαβε την πρώτη της δουλειά: Ένα cafe στην πλατεία του Ρέντη, του οποίου η οροφή κατέληγε σε έργο του Βαρώτσου. Έτσι γνωρίστηκαν. Παντρεύτηκαν, απέκτησαν την κόρη τους –εννέα ετών σήµερα– και ακολούθησε το δεύτερο και µεγαλύτερο αρχιτεκτονικό της έργο: Το σπίτι στην Αίγινα. Το χειµώνα µοιάζει να ζουν στην καρδιά της φύσης. Κάθε συννεφάκι, βροχή, αέρας, κεραυνός, οµίχλη µεταλλάσουν καθηµερινά το τοπίο. Τι συµβαίνει, όµως, το καλοκαίρι; Σε µια χώρα µε τόσο έντονη ηλιοφάνεια, πόσο αρνητικό ρόλο µπορεί να παίζουν οι µεγάλες επιφάνειες από τζάµι; «Ο προσανατολισµός είναι το άλφα και το ωµέγα», απαντά η Νέλλη Σφακιανάκη. «Το σπίτι χτίστηκε µε βιοκλιµατικές προδιαγραφές. Έτσι, ανάλογα µε την εποχή και τη θέση του ήλιου πετυχαίνουµε ζέστη το χειµώνα –είναι ζήτηµα αν ανάβουµε καλοριφέρ, κι αυτό όταν κάνει πολύ κρύο και γύρω στις 11 το βράδυ–, ενώ το καλοκαίρι δεν µπαίνει ο ήλιος µέσα στο σπίτι και οι ανοιχτές τζαµαρίες εξασφαλίζουν πολύ δροσιά.

Στο µεγάλο living room, τραπεζαρία, καθιστικό και tv room, εσωτερικός και εξωτερικός χώρος συνυπάρχουν µε αρµονία. Το εµφανές µπετόν συνοµιλεί το ίδιο δυνατά µε το γκρίζο βράχο και το γλυκό γκρι των επίπλων. Στο tv room  κυριαρχεί το τζάκι και η θέα στο βουνό, ενώ στο υπόλοιπο καθιστικό η θάλασσα «εισβάλλει» από τη νοτιοδυτική πλευρά και το βουνό από τη βορειοανατολική. Το δάπεδο είναι τσιµεντοκονία, σε χρώµα γκρίζο,  χειροποίητη, φτιαγµένη από Σαντορινιό τεχνίτη.  Η κουζίνα, µέρος κι αυτή του ενιαίου χώρου, διαχωρίζεται µε ένα διαφανές αίθριο, όπου µια µεγάλη ελιά «διεκδικεί» τη θέση της  τόσο στην τραπεζαρία όσο και την κουζίνα. Περιµένεις τα υπνοδωµάτια να είναι µέρος του ουρανού και της θάλασσας, αλλά δεν µπορείς να υποθέσεις ότι απολαµβάνοντας τα αιθέρια έλαια στην µπανιέρα το βλέµµα σου θα χαϊδεύει τη Μονή, τον Πόρο, τη θάλασσα και τα σύννεφα! Τη νύχτα, ο Βαρώτσος ήθελε το «µαύρο κουτί» αλλά και το βουνό φωτισµένα. Καµιά δυσκολία δε θα µπορούσε να τον σταµατήσει. Στη βόρεια πλευρά, λοιπόν, µε επιλεγµένους προβολείς φωτίζονται το βουνό και η πισίνα, ενώ στο νότιο µέρος οι οπτικές ίνες στο δάπεδο δίνουν µια διαστηµική και ταυτόχρονα µεταφυσική διάσταση στο σπίτι. Όσο για τα φώτα της πόλης; Μοιάζουν µε πυγολαµπίδες του κήπου. Σε αντίθεση µε το σπίτι, που είναι ανοιχτό από παντού, στον κάτω όροφο, στο εργαστήριο του Βαρώτσου, τα ανοίγµατα είναι πολύ περιορισµένα. Τα παράθυρα είναι στενά, σχεδόν µοναστηριακά, επιτρέποντας την είσοδο σε λιγοστό φως. Την προσοχή και την ενέργεια του γλύπτη αποσπά µόνο η δουλειά του.

Εδώ και τρία χρόνια, η Νέλλη Σφακιανάκη και ο Κώστας Βαρώτσος ζουν µόνιµα στην Αίγινα. Τι λέει εκείνη καµαρώνοντας το επίτευγµά τους; «Είναι σηµαντικό να µπορείς να σχεδιάζεις το δικό σου σπίτι. Να εµπιστεύεσαι την πρώτη ιδέα που έχεις, δηλαδή τον αυθορµητισµό».