Η γκαλερίστα Ζήνα Αθανασιάδου και η ιστορικός τέχνης και µουσειολόγος  κόρη της, Μαρίνα, εγκαινιάζουν µια νέα µορφή συνεργασίας και µας ξεναγούν στο γεµάτο τέχνη και χρώµα σπίτι τους.

Oσοι τις γνωρίζουν, ξέρουν ότι η στενή σχέση µητέρας-Ζήνας και κόρης-Μαρίνας στηρίζεται µεταξύ πολλών άλλων σε αµοιβαία εκτίµηση και στη βαθύτατη πίστη τους στο έργο των καλλιτεχνών µε τους οποίους συνεργάζονται. O ενθουσιασµός –της Ζήνας πηγαίος και ξεσηκωτικός, της Μαρίνας πιο σοφιστικέ και συγκρατηµένος– είναι ένα ακόµα κοινό στοιχείο του χαρακτήρα τους, και τον εκδηλώνουν από καρδιάς σε κάθε τους βήµα. Όπως τώρα, που µετά από πρόταση της Μαρίνας και µε 100% αποδοχή της Ζήνας, η έκθεση του νέου καλλιτέχνη Νίκου Παπαδόπουλου, «he loves me, he loves me not», φιλοξενείται στην γκαλερί Ζήνα Αθανασιάδου, ενώ στο χώρο ΑΑΑ, athanassiadou art advise, που δηµιούργησε η Μαρίνα, παρουσιάζεται το «Project A320», µια σειρά σχεδίων του ιδίου, βασισµένη σε ένα pattern από τις συλλογές του V&A στο Λονδίνο.

Τέσσερα χρόνια αφότου η Μαρίνα αποφάσισε να δραστηριοποιηθεί ως art consultant στην Αθήνα, κόβοντας το λώρο από την γκαλερί της Θεσσαλονίκης, οι δυο κυρίες µας υποδέχονται στην οικογενειακή εστία σε βόρειο προάστιο της συµπρωτεύουσας. Τα εγκαίνια των εκθέσεων του Νίκου Παπαδόπουλου βρίσκουν µητέρα και κόρη σε επαγγελµατική σύµπνοια, ενωµένες στην επιθυµία τους να στηρίξουν έναν καλλιτέχνη που µέσα από κοπιαστική διαδικασία επιχειρεί να ερµηνεύσει την ανθρώπινη ενέργεια που αποδοµεί ένα λουλούδι µε ηδονική ευχαρίστηση, «µ’ αγαπά, δεν µ’ αγαπά», τη βία και το βιασµό που γενικότερα ασκούµε στο περιβάλλον. 

ζέση µε την οποία η Ζήνα Αθανασιάδου αντιλαµβάνεται και περιγράφει την ιστορία του «ανοιχτόκαρδου» σπιτιού της προδίδει πόσο στενά περιστρέφεται η ζωή της γύρω από τις επιλογές της ως γκαλερίστα. «Το σπίτι εγκαινιάστηκε το 1997 µε µια έκθεση-αφιέρωµα στον Γαβριήλ Πεντζίκη, όπου σε κοινό πνεύµα συνεργασίας φιλοξενήθηκαν τρεις γκαλερί της πόλης. Τη βραδιά των εγκαινίων, υπό βροχή, υποδεχτήκαµε τουλάχιστον 2.500 άτοµα!» Μόνιµη κατοικία τους θα γίνει µετά το 2000 – µέχρι τότε έµεναν «στη θάλασσα», στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Στην αρχή θα εγκατασταθούν στο κεντρικό, µεγαλύτερο κτίσµα, και στη συνέχεια το ζεύγος Αθανασιάδη θα µετοικήσει στο µικρότερο, που σε πρώτη φάση λειτουργούσε ως προσωπική «πινακοθήκη» της γκαλερίστας. Αρχιτέκτων και των δύο, η Αντιγόνη Καραµπατζού.

Με γλυπτικό χαρακτήρα, προσεγµένες εσωτερικές κατασκευές και διακόσµηση πάντα εν εξελίξει και εστιασµένη στα έργα τέχνης, τα κτίρια αυτά υπήρξαν «έντονα» για την εποχή που κατασκευάστηκαν και παραµένουν σύγχρονα, ευέλικτα και λειτουργικά. Στο µεγάλο σπίτι, το κεντρικό υπνοδωµάτιο-σουίτα βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο µε τους χώρους υποδοχής και κλέβει την παράσταση µε το µεγάλο κρεβάτι στο κέντρο και το ανοιχτό λουτρό που δίνουν θεατρικό χαρακτήρα στο χώρο. Έµφαση στο σχεδιασµό έχει δοθεί και στο πατάρι, του οποίου το δάπεδο (υποστηριζόµενο από σιδηροκατασκευή) αποτελεί την εµφανή οροφή της τραπεζαρίας. Αυτό είναι το κοµβικό σηµείο του σπιτιού, το πιο αγαπηµένο όλων, έτσι όπως επικοινωνεί οπτικά µε τους χώρους υποδοχής του ισόγειου και χρησιµοποιείται στην καθηµερινή διαβίωση ως γραφείο και καθιστικό.

Παρότι το σπίτι είναι εξωστρεφές και µε πολλά ανοίγµατα, δεν υπολείπεται επιφανειών και τοίχων όπου φιλοξενούνται έργα φίλων καλλιτεχνών, ζωντανές παρουσίες για την ιδιοκτήτρια, που για κάθε ένα έχει να διηγηθεί µια ιστορία ανθρώπινων σχέσεων και τέχνης. Ο Κανιάρης, ο Κεσσανλής, ο Δανιήλ, «πρωτοπόροι και αγαπηµένοι καλλιτέχνες», η Νίκη Καναγκίνη, ο Δηµήτρης Αληθεινός, ο Απόστολος Γεωργίου, οι νεώτεροι Ψυχούλης, Γυπαράκης, η Μαρία Παπαδηµητρίου, η Λίνα Θεοδώρου είναι οι µόνιµοι «συγκάτοικοι» του ζεύγους τώρα που κόρη και γιός έγιναν επισκέπτες. Μια εξαιρετική «παρέα» για µια αγαπηµένη οικογένεια που ξέρει να προσαρµόζεται σε νέα δεδοµένα και τρόπους ζωής.