Η απλότητα με την οποία διακόσμησε τη Λονδρέζικη κατοικία του ο γνωστός σχεδιαστής Michael Anastassiades αποτελεί αντίδοτο στην υπερβολή και συγχρόνως παρέχει έναν ιδανικό χώρο για την έκθεση των ευφυών conceptual αντικειμένων του.  

Από την πρώτη κιόλας επίσκεψη µου στο σπίτι του Michael Anastassiades µε  εντυπωσίασε ο σεβασµός µε τον οποίο αντιµετώπισε την αρχιτεκτονική του 18ου αιώνα, οπότε και κατασκευάστηκε το κτίριο, όπως και τα σχέδια που έκανε για τη µετατροπή του, καθώς ήταν εγκαταλελειµµένο για τουλάχιστον 25 χρόνια πριν το αγοράσει. «Έδωσα µεγάλη σηµασία στα υλικά που θα χρησιµοποιούσαµε για τη διαµόρφωση του χώρου, δίνοντας έµφαση στις γνήσιες πρώτες ύλες, όπως ξύλο, γυαλί και µέταλλο» εξηγεί ο ίδιος. Το ξύλινο πάτωµα ολόκληρης της κατοικίας είναι ανακυκλωµένο. «Αρχικά, ήταν πάτωµα από µαόνι ενός γειτονικού σπιτιού»  θυµάται ο ιδιοκτήτης «και ο εργολάβος που το αποσυναρµολογούσε µε ρώτησε αν θα µε ενδιέφερε να το αγοράσω». Το πανέµορφο παρκέ σε σχήµα ψαροκόκαλου µετασχηµατίστηκε από τον Michael για να του δώσει την προσωπική σφραγίδα του ενώ παράλληλα εξασφάλιζε στο χώρο µια συνέχεια που τον έκανε να φαίνεται µεγαλύτερος. Τα έπιπλα κουζίνας είναι κι’ αυτά κατασκευασµένα από µαόνι για να είναι όσο το δυνατόν πιο διακριτικά και να δένουν αρµονικά µε το χώρο.

Παρόλο που ο Michael έχει σπουδάσει πολιτικός µηχανικός, στηρίχθηκε και στη γνώµη του Βέλγου αρχιτέκτονα φίλου του, Wim de Mul, ως προς  την τοποθέτηση της σκάλας και το διαχωρισµό της κατοικίας. Το studio στο ισόγειο προορίζεται αποκλειστικά για τη δουλειά του, ο 1ος όροφος χωρίζεται σε καθιστικό, τραπεζαρία και διάδροµο-κουζίνα, ενώ ο 2ος  φιλοξενεί το υπνοδωµάτιο και το µοναδικό µπάνιο του σπιτιού. «Για να µπορέσουµε να δηµιουργήσουµε το δεύτερο όροφο, υπερυψώσαµε την σκεπή ολόκληρου του κτιρίου, ενώ συγχρόνως αποφασίσαµε να ξεφορτωθούµε τις πόρτες. Για να χωρίσουµε το χώρο που κοιµάµαι από το µπάνιο, χρησιµοποιήσαµε ένα απλό διαχωριστικό τοίχο που ωστόσο δεν υψώνεται µέχρι την οροφή, δίνοντας έτσι την αίσθηση ενός δωµατίου µέσα σε άλλο δωµάτιο». Στον πρώτο όροφο, η οροφή κατασκευάστηκε από γυαλί ούτως ώστε άπλετο φυσικό φως να διαχέεται στο καθιστικό, µε ολόκληρη τη µια πλευρά του να αποτελείται από παράθυρα που βλέπουν προς την υπαίθρια ταράτσα. Εδώ βρίσκεται ο αγαπηµένος κήπος του Michael-έχει φυτέψει µέχρι και ελιές σε γλάστρες-µε εντυπωσιακή θέα, αφού κανείς ατενίζει τόσο το London Eye, όσο και  τα τρένα που περνούν.

Για τη διακόσµηση, ο Michael χρησιµοποιήσε τη συλλογή του µε 30’ς και 40’ς κοµµάτια, µεταξύ των οποίων, µια δερµάτινη µαύρη chaise longue µε το ottoman του Charles Eames, πράσινες δερµάτινες και µεταλλικές  πολυθρόνες του Mies van de Rohe, µια “wire” καρέκλα του Harry Bertoia για την Knoll, µια ξύλινη deck chair του Ινδού αρχιτέκτονα φίλου του Bijoy Jain, παλιά µεταλλικά καλοριφέρ και τα δικά του art designs, από φωτιστικά έως βάζα και καθρέφτες, που όλα διακρίνονται για τη ποιότητα των υλικών από τα οποία είναι κατασκευασµένα (ξύλο, δέρµα, πέτρα, µέταλλο και µάρµαρο). «Δεν ασπάζοµαι τη φιλοσοφία του µινιµαλισµού, αλλά πιστεύω ότι όσο λιγότερα είναι τα έπιπλα, τόσο καλύτερα µπορείς να εκτιµήσεις το σχέδιο τους» υποστηρίζει. Η πολύπλευρη δουλειά του Michael-από κοσµήµατα µέχρι αντικείµενα και έπιπλα-θεωρήθηκε από τους ειδικούς, χαρακτηριστικό δείγµα του art design. Τα Social και Antisocial φωτιστικά του, για παράδειγµα, ανάβουν ανάλογα µε το αν το δωµάτιο έχει θόρυβο ή απόλυτη ησυχία, ενώ οι κινούµενοι πολυέλαιοι του µε λιτές, γεωµετρικές γραµµές δανείζονται στοιχεία από τα κινητά τηλέφωνα. «Οι άνθρωποι θέλουν πάντα να σε κατατάξουν ή µε τους καλλιτέχνες ή µε τους τεχνίτες-κατασκευαστές» παρατηρεί. «Εγώ πιστεύω όµως, ότι ένας δηµιουργικός άνθρωπος είναι δηµιουργός, ότι κι’ αν επαγγέλλεται». Οι συνεργασίες του µε ονόµατα όπως οι Rosenthal, Swarovski και Hussein Chalayan καθώς και η παρουσία του στα πωλητήρια έργα των µουσείων MoMa και V&A δεν αφήνουν περιθώρια αµφισβήτησης της δηµιουργικότητας του.

Ο Michael υποστηρίζει ότι για να αναδείξεις τη χρηστική πλευρά των καθηµερινών αντικειµένων πρέπει να τα αντιµετωπίζεις σαν ζωντανά όντα. «Η διαρρύθµιση του χώρου είναι µια διαδικασία που παίρνει χρόνο, ειδικά όταν δεν έχεις συγκεκριµένα πλάνα. Είναι απαραίτητο βεβαίως να παίρνεις το χρόνο που χρειάζεσαι για να διαλέξεις τα κοµµάτια µε τα οποία θα διακοσµήσεις το σπίτι σου, έχοντας υπ’ όψιν όµως, ότι τα πάντα εξελίσσονται, ακόµα και το γούστο σου» για να καταλήξει ότι, «το µόνο σταθερό, προς το παρόν, είναι η  απαιτούµενη απλότητα που θέλω να µε περιτριγυρίζει». n

www.michaelanastassiades.com.